Lemithou Village

Το ΧΩΡΙΟ ΛΕΜΙΘΟΥ

ΒΔ της πόλης της Λεμεσού και σε απόσταση 47 χλμ. βρίσκεται το χωριό Λεμίθου σε υψόμετρο 1200 μέτρα κοντά στα τουριστικά θέρετρα Τροόδους, Προδρόμου και Πλατρών.

Το θαυμάσιο ορεινό τοπίο του χωριού με τα πράσινα δάση και τις στενές, βαθιές κοιλάδες το κατατάσσουν στα πιο όμορφα της περιφέρειας της Μαραθάσας.

Η Λεμίθου βρίσκεται σε μια από τις ψηλότερες περιοχές της Κύπρου, σε υψόμετρο 1100 μέτρα και αποτελεί το έκτο ψηλότερο χωριό του νησιού.

Η Λεμίθου φιλοξενεί στις απότομες πλαγιές της λίγα αμπέλια, ρούδι, πεύκα και λατζιές. Στην Λεμίθου μπορεί κανείς να συναντήσει, εκτός από τα πανύψηλα πλατάνια, τις λεύκες, και τους σκλήδρους, καρυδιές, φρουτόδεντρα, ιδιαίτερα κερασιές, μηλιές και λίγα λαχανικά.

Ιστορία του χωριού

Το χωριό ιδρύθηκε πιθανότατα κατά τα Βυζαντινά χρόνια. Επί τουρκοκρατίας το χωριό άνηκε διοικητικά στο κατηλλίκι της Λεύκας. Σήμερα, διοικητικά ανήκει στην επαρχία Λεμεσού.

  • ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι το χωριό πήρε το όνομα του από το φυτό λεμίθι που φαίνεται να αφθονούσε στη περιοχή. Άλλοι υποστηρίζουν ότι το χωριό οφείλει την ονομασία του στον πρώτο κάτοικο του χωριού που ονομαζόταν Λεμίθις επειδή είχε λεπτά και μακριά γένια σαν κλωστές που μοιάζουν με το ομώνυμο φυτό.

  • ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΜΙΤΣΗ

Από το 1912 λειτουργεί η Εμπορική Σχολή Μιτσή, γεγονός που αποτελεί σταθμό για τα εκπαιδευτικά πράγματα τόσο του χωριού όσο και της περιοχής ολόκληρής. Από τα γύρω κοντινά χωριά και όχι μόνο, μαθητές έρχονταν να φοιτήσουν στην περίφημη Σχολή. Μαθητές έρχονταν ακόμη και από τη μακρινή Σαλαμιού της Πάφου.

Η σχολή ιδρύθηκε από τον απόδημο Δημοσθένη Μιτσή (1848-1923), ο οποίος ευεργέτησε τη γενέτειρα του. Ο Μιτσής εργάστηκε σκληρά και κέρδισε χρήματα στην Αίγυπτο.

Η γλώσσα διδασκαλίας της ήταν η αγγλική και το πρόγραμμα των μαθημάτων ήταν παρόμοιο με το πρόγραμμα της Σχολής Νιούχαμ, της μετέπειτα Αγγλικής Σχολής, που λειτουργούσε στη Λευκωσία. Το επίπεδο διδασκαλίας ήταν από τα ψηλότερα των σχολείων της Κύπρου και πολύ εύκολα οι απόφοιτοι της Σχολής εργοδοτούνταν σε διάφορα κυβερνητικά τμήματα.

Χαρακτηριστικά, μαθαίνουμε ότι οι μαθητές της Σχολής ήταν υποχρεωμένοι να είναι ψιλοκουρεμένοι καθ’όλη τη διάρκεια του χρόνου και να πηγαίνουν ανελλιπώς τις Κυριακές να εκκλησιάζονται. Επίσης ήταν υποχρεωμένοι να φορούν το πηλίκιο τους. Ακόμα, οι μαθητές έπρεπε να μιλούν μόνο την αγγλική γλώσσα, αφότου περνούσαν το κατώφλι του σχολείου.

Από τη Σχολή αποφοίτησαν σημαντικές προσωπικότητες της κυπριακής κοινωνίας.

Σήμερα η Σχολή λειτουργεί ως ένα άρτια εξοπλισμένο σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης που εξυπηρετεί τα γύρω χωριά.

Η Λεμίθου με τα πολιτιστικά της μνημεία, την προσφορά της στα γράμματα και τη μεσαιωνική της ιστορία, είναι σχεδόν ξεχασμένη, αποψιλωμένη από πληθυσμό.

Ο τουρισμός δεν άγγιξε καθόλου το χωριό παρά τη γειτνίαση του με χωριά της βόρειας Μαραθάσας και με τον Πρόδρομο.

Η Λεμίθου, ορεινό χωριό της Κύπρου, δυτικά του Προδρόμου, με το τραχύ της τοπίο, με τις σχεδόν ορθόκορφες πλαγιές και τη στενή κοιλάδα αποτελεί παραπόταμο του Διαρίζου.

Είναι ένα από τα ψηλότερα χωριά της Κύπρου

Το χωριό απολαμβάνει πλούσια βροχόπτωση, γεγονός που επιτρέπει μια πλούσια βλάστηση να διαμορφώνεται στο χωριό ιδίως φυσική, καθιστώντας έτσι το περιβάλλον ελκυστικό. Συνάμα, οι ηφαιστιογενείς βράχοι που προβάλλουν από τις πλαγιές αποδεικνύουν  στον επισκέπτη τον τρόπο δημιουργίας του Τροόδους.

Οι κάτοικοι αναγκάζονταν να κτίζουν τα σπίτια τους κατά μήκος των οδικών αρτηριών, συχνά με ισχυρούς τοίχους αντιστήριξης, αφού ένα τέτοιο βουνίσιο περιβάλλον δεν επιτρέπει σε συμπαγείς οικισμούς να αναπτυχθούν. Οι στέγες των σπιτιών είναι τσίγκινες με λίγες κεραμιδένιες.

Σύμφωνα με τον Μας Λατρί, η Λεμίθου υπήρξε βασιλικό κτήμα κατά τη διάρκεια της Λουζινιανο-Ενετικής περιόδου, γεγονός που μαρτυρά τη μεσαιωνική προέλευση του οικισμού.

Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε περισσότερα για την προγενέστερη ιστορία του χωριού. Το χωριό υπήρχε από τη περίοδο της Φραγκοκρατίας στο νησί.

 

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Οι κάτοικοι του χωριού έχουν ως κύρια ασχολία τους τη γεωργία.

 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Από το χωριό κατάγονται γνωστές οικογένειες όπως η οικογένεια Μιτσή, η οποία ευεργέτησε όχι μόνο τη Λεμίθου αλλά και τα γύρω χωριά της Μαραθάσας, η οικογένεια Λεβέντη, καθώς και μερικοί από τους σημαντικότερους ιεράρχες των Πατριαρχείων της Ανατολής, όπως ο Μητροπολίτης Πέτρας Μελέτιος Ματτέος (1785-1867) του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ο λόγιος Αρχιεπίσκοπος Ιορδάνου Επιφάνιος Ματτέος (1837-1908), όπως και πλήθος κληρικών από τους οποίους ο Μητροπολίτης Κυρηνείας Μελέτιος Μυριανθέας (1818-1889) και ο αδελφός του οικονόμος Θεοφίλακτος.

Το άλλοτε πλούσιο χωριό με την αστικοποίηση άρχισε να παρακμάζει, αφού οι κάτοικοι του και ιδιαίτερα οι νέοι άρχισαν να εγκαταλείπουν το χωριό, για να βρουν δουλειά και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στα αστικά κέντρα. Η μείωση του πληθυσμού άρχισε τη δεκαετία του 1960, φτάνοντας τους 107 το 2001.

Πάρκο Τροόδους

Τα βουνά του Τροόδους,στο κέντρο της Κύπρου, καλύπτονται από δάση με μοναδικές φυσικές ομορφιές και φιλοξενούν πολύτιμους βιοτόπους φυτών και ζώων, αλλά και γραφικά χωριά που διατηρούν πολλές από τις παραδόσεις και τα έθιμα του τόπου. Το 1992 έχει κηρυχθεί σε Εθνικό Δασικό Πάρκο. Γεωγραφικά το χωριό Λεμύθου είναι δυτικά του πάρκου.

Χλωρίδα και Βλάστηση

Το Τρόοδος κατατάσσεται ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ορεινούς βιότοπους χλωρίδας στην Ευρώπη. Τα είδη των φυτών που ζουν στο δάσος ξεπερνούν τα 750, μερικά από αυτά, αποκλειστικά και πουθενά αλλού στον πλανήτη. Πολλά είδη φυτών πήραν το όνομα τους από το Τρόοδος, όπως το “Alyssum troodi”, το “Nepeta troodi” και το “Scorzonea troodea”.

Στα χαμηλά υψόμετρα, 1.200m – 1.500m, επικρατεί το κοινό πεύκο, “Pinus brutia”, μαζί με μικρότερα δέντρα και θάμνους. Στα ποτάμια, πυκνή βλάστηση πλατάνου “Platanus orientalis”, σκλήδρου “Alnus orientalis”, δάφνης “Laurus nobilis”, βάτων “Rubus sanctus” και μερσινιών “Myrtus communis” προσδίδουν ποικιλότητα στο τοπίο και προσφέρουν ένα ιδανικό καταφύγιο για την άγρια ζωή. H αγριοελιά “Olea europaea”, εξαπλώνεται μέχρι τα 1.000, η αντρουκλιά “Arbutus andrachne” με τις όμορφες εναλλαγές των χρωμάτων της, το ρούδι “Rhus coriaria” και η ενδημική λατζιά “Quercus alnifolia” δικαιολογούν λοιπόν το Τρόοδος σαν έναν βοτανικό παράδεισο.

Στα πιο ψηλά υψόμετρα ο επισκέπτης συναντά την αγριομηλιά “Sorbus aria”, την αγριοκυδωνιά “Cotoneaster racemiflorus”, και την βερβεριτζιά “Berberis cretica”. Αξίζει να αναφερθούμε, στην μαύρη πεύκη “Pinus nigra”, δέντρα με ηλικία πέραν των 500 μέχρι 1000 χρόνων. Τα αιωνόβια αυτά δέντρα τυγχάνουν αυστηρής προστασίας λόγω της οικολογικής και επιστημονικής τους σημασίας.

Πανίδα

Μερικά από τα θηλαστικά που ζουν στο Τρόοδος είναι το κυπριακό αγρινό “Ovis gmelini ophion”, ο λαγός “Lepus europaenous”, η αλεπού “Vulpes” και ο σκαντζόχοιρος”Herniechinus auritus dorotheae”.

Πάνω από 80 είδη πουλιών ζουν, φωλιάζουν ή επισκέπτονται το πάρκο στις διάφορες εποχές του χρόνου. Ξεχωρίζουν τα σπάνια και προστατευόμενα: ο γύπας “Gyps fulvus”, ο κλόκκαρος “Corvus corax”, και το περδικοσιάχινο “Hieraaetus fasciatus”.

Διάφορα είδη ερπετών κάνουν την εμφάνιση τους κυρίως στις πιο θερμές περιόδους του χρόνου, όπως η οχιά “Vipera lebetina”, ο κουρκουτάς “Agama stelio” και διάφορες σαύρες όπως ο χαμελαίων “Chamaeleo”.

Γεωλογία

Η γεωλογία των βουνών στο Τρόοδος παρουσιάζει παγκόσμιο επιστημονικό ενδιαφέρον. Ο ωκεάνιος φλοιός του Τροόδους ο οποίος σχηματίστηκε πριν από 90 εκατομμύρια χρόνια, έχει επηρεάσει τις γνώσεις για την δομή και γένεση των ωκεάνιων φλοιών ολόκληρου του πλανήτη μας.

Τα κύρια πετρώματα που υπάρχουν στο πάρκο είναι ο χαρτζβουργίτης, ο σερπεντινίτης, ο δουνίτης, ο πυρόξενος, ο βερλίτης, ο πλαγιογρανίτης και ο γάββρος.